Τετάρτη, 4 Αυγούστου 2010

Πως μπορώ να πω ότι δεν υπάρχει Θεός

Μια φορά πήγε ένας τύπος στο κουρείο για το καθιερωμένο κούρεμα και ξύρισμα.
Καθώς ο κουρέας άρχισε να δουλεύει, άρχισε μια καλή συζήτηση.
Μίλησαν για τόσα πολλά πράγματα και πάρα πολλά θέματα...
Όταν τελικά άγγιξαν το θέμα της θρησκείας και του θεού, ο κουρέας αναφώνησε:
Δε πιστεύω ότι ο Θεός υπάρχει.
Γιατί το λες αυτό; ρώτησε ο πελάτης. Και ο κουρέας είπε: Λοιπόν, απλά βγες έξω στο δρόμο για να καταλάβεις γιατί ο Θεός δεν υπάρχει. Πες μου γιατί αν ο Θεός υπάρχει, υπάρχουν τόσοι διεστραμμένοι;
Γιατί τόσα εγκαταλελειμμένα παιδιά;
Αν ο Θεός υπήρχε, δε θα υπήρχε ούτε δυστυχία ούτε πόνος.
Δε μπορώ να φανταστώ ένα Θεό που αγαπάει και συμπονεί να επιτρέπει όλα αυτά που γίνονται.
Ο πελάτης το σκέφτηκε για μια στιγμή, αλλά δεν απάντησε γιατί δεν ήθελε να χαλάσει τη συζήτηση.
Ο κουρέας τελικά τελείωσε τη δουλειά του και ο πελάτης έφυγε.
Όμως μόλις έφυγε από το κουρείο, είδε ένα άντρα στο δρόμο με μακρυά κατσαρά βρώμικα μαλλιά και γένια. Φαινόταν πολύ βρώμικος και απεριποίητος. Εκείνη τη στιγμή ο πελάτης γύρισε πίσω και ξαναμπήκε στο κουρείο.
Τότε είπε στον κουρέα:
Ξέρεις τι; Οι κουρείς δεν υπάρχουν!
Πως μπορείς να το λες αυτό;ρώτησε ο έκπληκτος κουρέας.
Είμαι εδώ και είμαι κουρέας! Μόλις σε κούρεψα, τι είναι αυτά που λες;
Όχι!απάντησε ο πελάτης και εξήγησε: Οι κουρείς δεν υπάρχουν γιατί αν υπήρχαν, δε θα υπήρχαν αχτένιστοι άνθρωποι και με μακρυά βρώμικα μαλλιά, όπως ο τύπος απ' έξω.
Μα... οι κουρείς όντως υπάρχουν! Αυτό συμβαίνει όταν οι άνθρωποι δεν έρχονται σε μένα.
Ακριβώς! απάντησε ο πελάτης. Αυτό είναι το θέμα! Ο Θεός, επίσης Υπάρχει! Και αυτό συμβαίνει όταν οι άνθρωποι δεν πηγαίνουν σε αυτόν και δεν αναζητούν σε αυτόν βοήθεια.
Γι' αυτό υπάρχει τόσος πόνος και δυστυχία στον κόσμο.

Πηγή: athos.edo.gr


Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

Τρίτη, 3 Αυγούστου 2010

Γέροντας Ιωσήφ Βατοπεδινός για Δ.Ν.Τ και Τούρκους


Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

Δευτέρα, 2 Αυγούστου 2010

Οι Νηστείες της Εκκλησίας

Οι Νηστείες της Εκκλησίας

Η νηστεία είναι εντολή του Θεού. Η πρώτη. Η πιο παλιά από όλες. Την έδωκε στον Αδάμ μέσα στον παράδεισο.

Το νόημα της νηστείας ήταν: με το όπλο της νηστείας να συνηθίσουν οι άνθρωποι στην υπακοή στο Θεό και στην πάλη κατά του διαβόλου.

Ο Xριστός, ετόνισε ακόμη περισσότερο την αξία της νηστείας.

Είπε: "Το γένος τουτο ουκ εκπορεύεται ει μη εν προσευχή κι νηστεία". Δηλαδή με τη νηστεία πολεμάμε τον διάβολο και τον νικάμε.

'Όταν δεν νηστεύωμεν, μας νικάει. Η Εκκλησία για να ρυθμιστεί, καλά η ζωή των Χριστιανών και να μην γίνονται υπερβολές, καθώρισε τι πρέπει να τρώμε την κάθε ημέρα και εποχή. Έτσι έχουμε.

Hμέρες αυστηρής νηστείας:

Είναι η Tετάρτη και η Παρασκευή όλου του χρόνου και ιδιαίτερα των περιόδων νηστείας (σαρακοστών). Νηστεία σημαίνει, φαγητό xωρίς λάδι.

Την Παρασκευή νηστεύουμε επειδή Παρασκευή εσταυρώθει ο Κύριος, σταυρώvουμε με την νηστεία μας τον κακό εαυτό μας, για να μας ελεήσει τους ανάξιους, όπως ελέησε τον σταυρωμένο ευγνώμονα ληστή.

Την Tετάρτη για να ενθυμούμεθα ότι ένας φίλος του Τον πρόδωσε ημέρα Τετάρτη, και να το συνηδειτοποιούμε ότι κι εμείς, παρ' ότι είμαστε φίλοι του, είναι δυνατό, αν δεν προσέχουμε και δεν αγωνιζόμεθα, να Τον προδώσουμε.

'Όταν τις ημέρες που έχουμε χρέος να κάνουμε αυστηρή νηστεία συμπέσει κάποια εορτή, γίνεται "κατάλυση" (δηλ. χαλάρωση της νηστείας): αν είναι εορτή αγίου τρώμε λάδι. αν είναι εορτή της Παναγίας ή του Προδρόμου τρώμε ψάρι.

Οι ημέρες Δευτέρα, Tρίτη, Πέμπτη, Σάββατο και Κυριακή είναι ημέρες καταλύσιμες, δηλ. τρώμε απ' όλα ό,τι Θέλουμε, εκτός από τις περιόδους νηστειών.

Το Σάββατο και την Κυριακή δεν επιτρέπεται ποτέ να γίνει αυστηρή νηστεία, δηλ. χωρίς λάδι. 'Όλο το xρόνo ένα μόνο Σάββατο νηστεύουμε το λάδι, δηλ. το Μεγάλο Σάββατο, επειδή την ημέρα αυτή ο Xριστός είναι σωματικά στον τάφο και η ψυχή Του έχει κατέβει στον Άδη να αναστήσει τον προπάτορα Αδάμ.

Σαρακοστές είναι οι εξής:

1. Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή:

Aρχίζει την Καθαρά Δευτέρα και τελειώνει την Κυριακή της Αναστάσεως. Είναι η πιο αυστηρή νηστεία όλου του χρόνου. Γίνεται προς τιμήν του Χριστού και ιδίως του Πάθους του για μας.

Κατά την Μεγάλη Τεσσαρακοστή γίνονται οι εξής καταλύσεις:

Όποια μέρα και αν πέσει του Ευαγγελισμού τρώμε ψάρι. και των αγίων 40 Μαρτύρων τρώμε λάδι. Το ίδιο και στις 26 Μαρτίου εορτή της Συνάξεως αρχαγγέλου Γαβριήλ.

2. Η νηστεία των Χριστουγέννων:

Από 15 Νοεμβρίου μέχρι και 24 Δεκεμβρίου. Κατά την νηστεία αυτή τρώμε ψάρι (όλες τις ημέρες πλην Τετάρτης και Παρασκευής) από την αρχή μέχρι τις 12 Δεκεμβρίου (του Αγίου Σπυρίδωνα). Συνηθίζουν οι Χριστιανοί πολύ αξιέπαινα και δεν τρώνε ψάρι την πρώτη εβδομάδα για να κοινωνήσουν την μεγάλη εορτή των Εισοδίων της Παναγίας μας.

3. Νηστεία της Παναγίας:

Από 1 Αυγούστου μέχρι και 14 Αυγούστου. Νηστεύουμε προς τιμήν της Παναγίας και για την ψυχή μας. Επειδή και η Παναγία ενήστεψε 15 ημέρες, πριν από την Κοίμησή της για την ψυχή της.

Αν εκείνη ενήστεψε για την ψυχή της, τι πρέπει να κάνουμε εμείς;

Η νηστεία είναι αυστηρή. Ψάρι τρώμε μόνο στην εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος μας (6 Αυγούστου).

4. Νηστεία των Αγίων Αποστόλων:

Από την Δευτέρα μετά την Kυριακή των Αγίων Πάντων μέχρι τις 28 Ιουνίου. Συνήθως η νηστεία αυτή είναι πολύ μικρή. Νηστεύουμε Τετάρτη και Παρασκευή. 'Όλες τις άλλες ημέρες, τρώμε αν θέλουμε ψάρι, μέχρι τις 24 Ιουνίου (Γενέθλιον του Προδρόμου). Από 25 μέχρι 28 Ιουνίου νηστεύουμε αυστηρότερα προς τιμήν των αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Αν η εορτή της Παναγίας (15 Αυγούστου) και των αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου (29 Ιουνίου) πέσουν ημέρα Τετάρτη ή Παρασκευή, τρώμε μόνο ψάρι. Αν πέσουν οποιαδήποτε άλλη ημέρα τρώμε από όλα.

Αυστηρή Νηστεία κάνουμε και στις εξής ημέρες:

1. 5 Ιανουαρίου (Παραμονή Θεοφανείων). Nηστεύουμε για να πιούμε την επομένη τον Μεγάλο Αγιασμό, που είναι κάτι το ανάλογο με τη Θεία Κοινωνία.

2. 14 Σεπτεμβρίου (Ύψωση του Τιμίου Σταυρού), γιατί είναι κάτι το ανάλογο με την Μεγάλη Παρασκευή.

3. 29 Αυγούστου (αποτομή της Τιμίας Κεφαλής του Προδρόμου) σε ένδειξη πένθους για την άδικη θανάτωση του αγιοτέρου ανθρώπoυ της παγκόσμιας Ιστορίας (Aνώτερη από τον Πρόδρομο είναι μόνο η Παναγία).

Αν οι τρεις αυτές ημέρες τύχουν Σάββατο ή Kυριακή, τρώμε λάδι. Είπαμε: ένα Σάββατο νηστεύουμε το λάδι, το Μ. Σάββατο.

Και καμιά Kυριακή. Γιατί η Kυριακή είναι εορτή χαρμόσυνη, εορτή της Ανάστασης του Χριστού.

Περίοδοι Απολυτές.

Η Εκκλησία δεν καθώρισε μόνο περιόδους νηστείας, καθώρισε και περιόδους "απολυτές" , που τρώμε από όλα, όλες τις ημέρες και την Tετάρτη και την Παρασκευή. Τέτοιες περίοδοι είναι οι εξής:

1. Το Δωδεκαήμερο.

Δηλ. από 25 Δεκεμβρίου μέχρι και τις 6 Iανουαρίου, με εξαίρεση την παραμονή των Θεοφανείων, που νηστεύουμε για να πιούμε τον Μεγάλο Αγιασμό.

2. Η Διακαινήσιμος, δηλ. η εβδομάδα του Πάσχα.

3. Η εβδομάδα μετά την Πεντηκοστή (μέχρι των αγίων Πάντων).

4. Οι τρεις εβδομάδες που προηγούνται της Μεγάλης Τεσσαρακοστής (Απόκριες). Κατά τις 3 αυτές εβδομάδες έχουμε μια ποικιλία διατάξεων, που είναι οι εξής:

- Την πρώτη εβδομάδα (του Τελώνου και Φαρισαίου) τρώμε όλες τις ημέρες από όλα.

- Την δεύτερη εβδομάδα ( από του Ασώτου μέχρι των Απόκρεω ) τρώμε από όλα, αλλά νηστεύουμε την Τετάρτη και την Παρασκευή χωρίς λάδι, - Την Τρίτη εβδομάδα, της Τυρινής, τρώμε από όλα τα άλλα εκτός από κρέας, όλες τις ημέρες΄ τρώμε και την Tετάρτη και την Παρασκευή.

(Από το "Προσευχητάριο" της Ιεράς Μητρόπολης Νικοπολέως και Πρεβέζης).

Οι Νηστείες εν συντομία

1) ΝΗΣΤΕΙΑ των ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Από τις 15 Νοεμβρίου μέχρι τις 24 Δεκεμβρίου:

~ Νηστεύουμε κρέας, γαλακτερά.

~ Τετάρτη και Παρασκευή νηστεύουμε και λάδι - κρασί.

Τρώμε ψάρι Σάββατο - Κυριακή από 21 Νοεμβρίου των Εισοδίων της Θεοτόκου έως 17 Δεκεμβρίου.

2) ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

Από την Καθαρή Δευτέρα μέχρι το Μεγάλο Σάββατο.

~ Νηστεύουμε κρέας, γαλακτερά, ψάρι, λάδι, κρασί.

Τρώμε λάδι – κρασί Σάββατο και Κυριακή ( εκτός του Μεγάλου Σαββάτου).

Τρώμε ψάρι στις 25 Μαρτίου του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.

3) ΝΗΣΤΕΙΑ των ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

Από την Δευτέρα μετά την Κυριακή των Αγίων Πάντων μέχρι την παραμονή των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου (28 Ιουνίου ).

~ Νηστεύουμε κρέας, γαλακτερά.

~ Τετάρτη και Παρασκευή νηστεύουμε και λάδι - κρασί.

Τρώμε ψάρι, εκτός Τετάρτης και Παρασκευής.

4) ΝΗΣΤΕΙΑ της ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Από την 1 έως 14 Αυγούστου.

~ Νηστεύουμε κρέας, γαλακτερά, ψάρι, λάδι, κρασί.

Τρώμε λάδι - κρασί Σάββατο - Κυριακή.

Τρώμε ψάρι στις 6 Αυγούστου τής Μεταμορφώσεως.

Νnστεύουμε κρέας, γαλακτερά, ψάρι, λάδι, κρασί όλες τις Tετάρτες και Παρασκευές της χρονιάς (εκτός αν υπάρχει κάποια κατάλυση) και τις πιο κάτω μέρες :

α) 14 Σεπτεμβρίου τής Υψώσεως τού τιμίου Σταυρού, β) 24 Δεκεμβρίου Παραμονή Χριστουγέννων, γ) 5 Ιανουαρίου Παραμονή των Φώτων, δ) 29 Αυγούστου Αποτομή τού Τιμίου Προδρόμου. Αν οι τέσσερις ημερομηνίες πέσουν Σάββατο ή Κυριακή, γίνεται κατάλυση λαδιού - κρασιού.

Κατάλυση εις πάντα γίνεται: α) Μετά το Πάσχα, όλη την Εβδομάδα της Διακαινησίμου, β) Μετά την Πεντηκοστή,(μέχρι της Κυριακής των Αγίων Πάντων), γ) Από τις 25 Δεκεμβρίου μέχρι και τις 6 Ιανουαρίου(εκτός της παραμονής των Θεοφανείων).

Πηγή: www.zoiforos.gr

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

Κυριακή, 1 Αυγούστου 2010

Ο Δαρβίνος πίστευε στον Θεό

Ο Δαρβίνος υποστήριξε κάποτε, ότι μέσα από μια διαδικασία που διενεργεί από μόνη της η φύση, εξελίσσονται αδιάκοπα τα είδη δημιουργώντας νέα έμβια όντα. Εν συνεχεία όμως ο ίδιος ο Δαρβίνος ήταν ο πρώτος που… αμφέβαλε για την θεωρία του αυτή, αφήνοντας κατάπληκτους τους «αθεϊστές». Βλέποντας μάλιστα ότι κάποιοι χρησιμοποιούσαν την έρευνά του ως αφορμή για να αποδείξουν ότι δεν υπάρχει Θεός, και έχοντας υπόψη του ότι οι μεγαλύτερες διάνοιες όλων των αιώνων έχουν απαντήσει καταφατικά στο θέμα υπάρξεως του Θεού, άρχισε να διευκρινίζει ότι η Δημιουργία που περιγράφεται στην «Γένεση» της Αγίας Γραφής δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα τυφλής τύχης. Παραδεχόμενος ότι ποτέ δεν κλονίστηκε στη διάνοιά του η απόλυτη βεβαιότητα περί υπάρξεως Θεού και Δημιουργού και ότι ακόμα και κατά την εποχή των πιο μεγάλων ταλαντεύσεών του δεν ήταν ποτέ άθεος. Έτσι, φθάνοντας στην πιο ώριμη ηλικία της ζωής του, καταδίκασε το έργο και τις έρευνες των νεανικών του χρόνων.

Ο Όσβαλτ Σμιθ γράφει για τις τελευταίες στιγμές της ζωής του Δαρβίνου: «Θα δημιουργήσει ασφαλώς έκπληξη στους μελετητές της εξελίξεως, πού δεν το ξέρουν, όταν μάθουν ότι ο Δαρβίνος στα τέλη της ζωής του επέστρεψε στην πίστη προς την Αγία Γραφή. Πολλοί άνθρωποι, όταν πλησιάζουν στο τέλος της ζωής τους καί κατά συνέπεια συνειδητοποιούν περισσότερο το γεγονός ότι θα παρουσιασθούν στο Θεό καί θα βρεθούν στην αιωνιότητα, έχουν μετανοήσει τόσο για τίς ιδέες, όσο καί για τη συμπεριφορά τους. Ένας απ’ αυτούς ήταν καί ο Δαρβίνος. Την ιστορία, πού ακολουθεί, διηγείται η λαίδη Χόουπ από το Νόρθφιλντ της Αγγλίας, μια πολύ καλή Χριστιανή, πού βρισκόταν συχνά δίπλα στο κρεβάτι του Δαρβίνου, πριν ο τελευταίος πεθάνει. Τα παρακάτω τα γράφει η ίδια, κι αυτά δεν είναι μόνο ενδιαφέροντα, είναι καί πολύ διαφωτιστικά. Να το κείμενο της».
Διηγείται λοιπόν η Αγγλίδα Χόουπ: «Ήταν ένα από εκείνα τα μεγαλόπρεπα φθινοπωρινά δειλινά, πού απολαμβάνουμε κάποτε στην Αγγλία, όταν μου ζητήθηκε να πάω να καθίσω πλάι στον πασίγνωστο καθηγητή Κάρολο Δαρβίνο. Τον βρήκα ανακαθισμένο στο κρεβάτι, ακουμπισμένο στα μαξιλάρια. Ήταν γυρισμένος προς τα έξω καί ατένιζε τα δέντρα καί τα χωράφια με τα αραποσίτια, πού χρύσιζαν καθώς έπεφτε πάνω τους το λαμπρό φως του ηλιοβασιλέματος (...) Κούνησε ανάλαφρα το ένα του χέρι προς το παράθυρο δείχνοντας μου την όμορφη σκηνή του φθινοπωρινού δειλινού, ενώ στο άλλο κρατούσε μια ανοιχτή Αγία Γραφή, την οποία μελετούσε.
— «Τι διαβάζετε τώρα;» τον ρώτησα, όταν κάθισα δίπλα στο κρεβάτι του.
— «Την προς Εβραίους Επιστολή!» μ’ απάντησε «ακόμη την προς Εβραίους, το Βασιλικό Βιβλίο, όπως το ονομάζω».
Κατόπιν δείχνοντας μερικά χωρία από το θεόπνευστο κείμενο, άρχισε να τα σχολιάζει. Έκαμα κάποιους υπαινιγμούς για τις ισχυρές απόψεις καί γνώμες, πού είχαν εκφράσει ορισμένοι σχετικά με την ιστορία της δημιουργίας, το μεγαλείο της καί κατόπιν στο πώς διαπραγματεύθηκαν τα πρώτα κεφάλαια της Γενέσεως. Φαινόταν πολύ λυπημένος, τα δάκτυλα του τινάζονταν νευρικά καί μια αγωνία ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό του, όταν μου είπε:
— Ήμουνα νέος τότε με ασχημάτιστες ιδέες. Σκόρπισα ερωτηματικά, υπαινιγμούς, διατύπωνα συνεχώς απορίες για το κάθε τι, καί προς κατάπληξη μου οι ιδέες αυτές διαδόθηκαν αστραπιαία. Ο κόσμος έκαμε τις ιδέες αυτές θρησκεία.
«Δεν είχαν καθόλου άδικο, αυτοί πού έχουν παρατηρήσει, πώς ο Δαρβίνος δεν ήταν άθεος, με τη συνηθισμένη έννοια της λέξης. Όμως, η ‘‘θεωρία της εξελίξεως’’ του Δαρβίνου επέτρεψε μια ερμηνεία του σύμπαντος η οποία απέκλειε την ιδέα του Θεού, σαν απαραίτητου για την ύπαρξη και συντήρηση του».

Πηγή: stratisandriotis.blogspot.com

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

Πατήσαμε στη Σελήνη; Μέρος 1ο - 5ο






Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »
 
Related Posts with Thumbnails